طبق هرسال قبل از اینکه تعطیلات نوروزی شروع بشه دوستان مارو مورد لطف خودشون قرار دادن و ازمون خواستن که برای عید تیم فوتسال بدیم. راستش به خاطر مشغله های درسی و کاری چند سالی بود که توی نوروز فوتبال (منظورم فوتساله) بازی نکرده بودم البته همچین آش دهن سوزی هم نیستم.

هر سال با شروع بازیا هم خوشحالم و هم داغ دلم تازه میشه. داغی که شاید بیشتر از من کسایی که توی روستا هیچ سرگرمی به جز بازی ندارن بیشتر احساس میکنن.

داغ نداشتن یه سالن ورزشی توی بزرگترین روستای بخش خرقان.

اینجا تنها زمین بازی هست که دوستان زحمت کشیدند و برای سرگرم شدن ما جوونای روستا از بیست سال پیش آماده کردن اما بیشتر توش کارای عمرانی میشه یا پارکینگ یدک کش تراکتوره یا زمین بلوک زنیه و یا....